صنعت خودرو

بررسی شرکت‌های خودروساز بخش خصوصی کشور نشان می‎دهد شاخص بهره‌وری در این شرکت‎ها چندان بالا نیست و این موضوع به‎ویژه وقتی شرکت مورد نظر بزرگ باشد، بیشتر نمود دارد. از این رو، خودروسازان بخش خصوصی پتانسیل لازم را برای تصاحب خودروسازان دولتی ندارند

فرصت‎ها برای آزمون و خطا در صنعت خودرو به پایان رسیده و اگر خصوصی‎سازی واقعی مهم‎ترین راه نجات این صنعت باشد، این فرایند منتهی به پیروزی است. این پیروزی را نیز چیزی جز مطالعه و بررسی همه جوانب و انجام امور تحقیقاتی و مشاوره‌ای گسترده تضمین نمی‎کند. براین اساس، خصوصی‌سازی ایران‎خودرو و سایپا در چهار مرحله استارت خورده است که نخستین آن‌ها، فروش اموال راکد آن‌هاست.

این کار که به‎تازگی دستور آن از سوی وزیر صنعت، معدن و تجارت صادر شده، با هدف تزریق پول به خودروسازان در دستور کار قرار داده شده است. اما در هر گام به سوی خصوصی‎سازی نگرانی‎ها در مورد نحوه صحیح انجام این کار بیشتر می‎شود.

به گزارش «اخبار خودرو»، کارشناسان دراین‌باره معتقدند در۲۰ سال گذشته، مساله خصوصی‎سازی صنایع کشور در سطح وسیع انجام شده، اما در اکثریت موارد برای شرکت‌های بزرگ تولیدی جواب نداده است. این درحالی است که خصوصی‎سازی در واحدهای بزرگی نظیر پتروشیمی‌ها (با سیکل پیوسته تولید) به افزایش بهره‌وری انجامیده، اما در برخی شرکت‌ها با تولید گسسته مثل سازندگان ماشین‌آلات، لوازم خانگی یا قطعه‎سازی‌ها موفق نبوده که نمونه بارز آن خصوصی‎سازی هپکو و ماشین‌سازی اراک است. از این روست که کارشناسان اجرای خصوصی‎سازی را به‎تنهایی کافی نمی‎دانند و هشدار می‎دهند که مدیران دولتی‌ باید به‎طور کامل از تصدی‎گری دل بکنند و اهمیت انتقال مدیریت را فراتر از انتقال مالکیت ارزیابی کنند.

دولت در واگذاری 20 درصد سهام باقی‎مانده مختار است

قانون اساسی حق مالکیت 20 درصدی دولت در کارخانه‌های بزرگ را به رسمیت می‌شناسد. اما درحال‎حاضر سهم دولت در ایران‎خودرو و سایپا از این میزان هم کمتر و به ترتیب حدود 14 و ۱۷ درصد است اما سهم دولت در اداره این شرکت‎ها بسیار بیش از این میزان است.

بررسی شرکت‌های خودروساز بخش خصوصی کشور نشان می‎دهد شاخص بهره‌وری در این شرکت‎ها چندان بالا نیست و این موضوع به‎ویژه وقتی شرکت مورد نظر بزرگ باشد، بیشتر نمود دارد. از این  رو، خودروسازان بخش خصوصی پتانسیل لازم را برای تصاحب خودروسازان دولتی ندارند. اگر نگاهی به تجربه دیگر خودروسازان دولتی در جهان داشته باشیم، در می‎یابیم که این دسته از  خودروسازان مانند پژو و رنو فرانسه هرچند که دولتی باقی مانده‌اند، اما توسط بخش خصوصی اداره می‎شوند. از این رو، رقابت‎پذیر عمل می‌کنند. در چین نیز به‎رغم حاکمیت نظام حاکمیتی کمونیستی  و دولتی‎بودن بسیاری از خودروسازان، مدیران آن‌ها همانند بخش خصوصی رفتار می‌کنند.

زمانی برای کنار کشیدن دولت

به عقیده برخی کارشناسان، کنار کشیدن دولت از صنعت خودرو در شرایط جنگ اقتصادی با ریسک بسیاری برای این صنعت همراه است. به‎ویژه آن‎که این صنعت بیش از ۲۰هزار میلیارد تومان زیان رسمی دارد و برای اجرای اصل44 در وهله نخست باید از فروپاشی شرکت‌ها جلوگیری به عمل آورد. اما از سوی دیگر، اغلب کارشناسان معتقدند اگر خصوصی‌سازی دو شرکت بزرگ خودروساز در چهار مرحله تعیین‎شده با دقت انجام شود، موفق خواهد بود.

همان‎طور که اشاره شد، مرحله نخست، فروش اموال راکد آن‌هاست. در مرحله دوم باید سهام بی‌ربط خودروسازان مثل سهام بانک‌ها، شهرک‌ها، انواع شرکت‌های خدماتی بی‌ربط، سهام تعاونی‌ها و غیره واگذار شود. 

در مرحله سوم نیز شرکت‌ها و کارگاه‌های قطعه‎سازی که در سال‌های گذشته از سوی خودروسازان خریداری شده یا ایجاد شده‌اند، باید واگذار شوند. اما در مرحله پایانی، با محرز شدن اهلیت خریداران، خودروسازان باید به تدریج و گام‎به‎گام واگذار شوند.

به‎طور مثال ابتدا ایران‎خودرو دیزل، سایپا دیزل، سایپا آذین، مهرکام پارس و دیگر شرکت‌های زیر مجموعه این خودروسازان باید خصوصی شوند تا اطمینان حاصل شود که می‌توان به‎درستی در این مسیر گام برداشت.

متقاضیان خرید سهام؛ از اهلیت تا برنامه مدیریتی

بحث اهلیت متقاضیان خرید سهام خودروسازان اعم از قطعه‎سازان و فولادی‎ها در حالی هر روز داغ‎تر می‎شود که به عقیده بسیاری از کارشناسان، برنامه مدیریتی آن‎ها در این میان از هر چیز مهم‎تر است. به عنوان مثال رنو-نیسان و میتسوبیشی در اصل یک هلدینگ سرمایه‌گذاری هستند یا فیات-کرایسلر که با وجود ورشکستگی کرایسلر در سال ۲۰۰۹، امروز بزرگترین سرمایه‎گذار در صنعت خودروسازی جهان است.

براین اساس، عملکرد مدیریت مجموعه مهم است نه این‎که فرد یا مجموعه‌ای که برای خرید سهام گام برداشته، از چه رسته‌ای است. درواقع در کشورهای توسعه‎یافته، وقتی به دنبال واگذاری شرکت‌های بزرگ هستند، مجموعه‌ای از مطالعات فنی، اقتصادی، بازاری و غیره انجام می‌شود. اما در ایران فقط روی شرکت‌ها قیمت می‌گذارند.

درنتیجه در سال‌های گذشته شاهد بودیم پس از فروش برخی مجموعه‌ها، صاحبان آن‌ها از محل اموال باقی‎مانده در شرکت توانستند بدهی خود را بپردازند. بنابراین خصوصی‌سازی خودروسازان مستلزم مطالعه و بررسی همه جوانب و هزینه‎کرد پول برای انجام امور تحقیقاتی و مشاوره‌ای در این خصوص از سوی دولت است.

ارسال نظر

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha